Najbardziej niesamowite w historii tego fantazyjnego miejsca jest to, że Skalne Miasto, jako atrakcja turystyczna, jest powszechnie dostępna dopiero od ponad 200 lat. Pożar, który strawił tutejszą leśną roślinność w 1824 r. odsłonił wszystkie skalne labirynty. I co za tym idzie uruchomił też ludzką wyobraźnię.

Bramę zbudowano w 1839 roku i ma niesamowity, tajemniczy klimat

W roku 1824 wśród skał wybuchł wielki pożar lasu trwający kilka tygodni, który zniszczył prawie całą roślinność leśną. Dopiero wówczas skalne labirynty stały się bardziej dostępne, a właściciele tych ziem rozpoczęli budowanie pierwszej sieci szlaków turystycznych

Adršpašskoteplické skály i Teplické skalní město

Są to unikalne bloki piaskowcowe powstałe, podobnie jak pasmo Gór Stołowych w wyniku nierównej odporności skał na wietrzenie, które wymodelowała woda, mróz i wiatr

Miejsca znane lub mniej znane niektórym z Was. Znane chociażby stąd iż posłużyło filmowcom z Hollywood za plan filmowy podczas ekranizacji powieści fantasy C.S. Lewisa oraz przemknęło w kilku scenach w Opowieściach z Narni. Same skały to unikalne bloki piaskowcowe powstałe, podobnie jak pasmo Gór Stołowych w wyniku nierównej odporności skał na wietrzenie, które wymodelowała woda, mróz i wiatr 🙂 Najbardziej niesamowite w historii tego fantazyjnego miejsca jest to, że Skalne Miasto, jako atrakcja turystyczna jest powszechnie dostępna dopiero od ponad 200 lat. Pożar, który trwał kilka tygodni i strawiwszy tutejszą leśną roślinność w 1824 r. odsłonił wówczas wszystkie skalne labirynty a co za tym idzie uruchomił też ludzką wyobraźnię. ??

Większość pięknych zjawisk w Adršpašskich skałach stworzyła sama przyroda, lecz ta brama do nich nie należy.

Interesujące miejsca na trasie:

Niedaleko obecnego wejścia do Skał, na grubej rozwidlonej gałęzi drzewa dawniej zawieszano dzwonek, służący do przywoływania przewodników oraz tragarzy dla osób słabowitych lub bardzo delikatnych. Osoby te przenoszono między skałami w lektykach, za opłatą 7 złotych dla dwóch tragarzy za jedno obejście Skał. Dzisiaj tej usługi już Państwu  nie proponujemy – do skalnego królestwa wchodzimy pieszo

Wielki Plac Świątynny – możemy tu zaobserwować dwie, odmienne grupy roślin. W pierwszej dominuje miesięcznica trwała (Lunaria rediviva), a druga to środowisko paproci rosnących na pochyłościach skał. Wiąże się to bez wątpienia ze szczególnymi stosunkami wodnymi, miej­scowymi prądami zimnego powietrza i podwyższoną kondensacją pary wodnej. Rośnie tu paproć górska (Athyrium distentifolium), mająca swe stanowiska w kilku miejscach Teplickiego Skalnego Miasta. Oto przykład roślin rosnących zwykle co najmniej dwieście metrów wyżej niż w Skalnym Mieście.

Skalna Brama (Skalní brána) z tablicą upamiętniającą pobyt Johanna Wolfganga Goet­hego w dniu 30 sierpnia 1790 roku. Na ukośnej ścianie Skalnej Bramy widać po lewej stronie wyciosaną datę „1824“, na pa­miątkę pożaru, który zniszczył las porastający skały i odsłonił nieznane wcześniej Skalne Miasto. Po prawej stronie widnieje data 1755, która świadczy o jeszcze wcześniejszych wizytach w skałach. W tamtych czasach zwiedzanie Skał kończyło się 200 metrów za Skalna Bramą, na Rozdrożu pod Siekierą (Rozcestí pod Sekyrou).

W okolicach potoku, między Siekierą a rozdrożem przy Skalnej Narzeczonej, oraz w innych miejscach w Skałach Teplickich możemy zobaczyć fiołka dwukwiatowego (Viola biflora). Chociaż jest przedstawicielem roślin stepowych i subalpejskich, rośnie także w niższych miejscach, dobrze czując się w stosunkowo chłodnym mikroklimacie o dużej wilgotności gleby i powietrza.

Wieża Strażnicza (Hláska) nad rozdrożem przy Skalnej Narzeczonej – pierwszego wejścia na nią dokonano 5 lipca 1956 roku. Droga wspinaczkowa prowadzi szeroką szczeliną przecinającą dolną ścianę tuż nad chatą. Drogę tą sklasyfikowano w skali VIIIb, a wytyczyli ją Oldřich Kopal i Karel Cerman z przyjaciółmi.

Od Wieży Strażniczej przez Mały i Wielki Plac Świątynny poprowadzono w roku 1846, przy dużym nakładzie kosztów, drogę do Świątyni (Chrám).

 Echo (Ozvěna) – drewniana altanka stoi obecnie na miejscu, gdzie niegdyś strzelano z moździerza. Zbocza leżącego naprzeciw Łysego Wierchu (Lysý vrch) kilkakrotnie odbijały dźwięk.

„Strzemię“ (Střmen) – taką nazwę nosi średniowieczny zameczek strażniczy. Chcąc dojść do jego ruin, gdzie znajduje się punkt widokowy, musimy pokonać strome wejście po schodach i drabinach. Zamek został zbudowany na wysokiej skale, w środku głębokiego boru nadgranicznego. Zasadniczą część zamku wybudowano w masywie skalnym. Również i wieżę zamkową tworzył przystosowany i ociosany blok skalny z mnóstwem wcięć do osadzania belkowania, na którym opierały się drewniane krużganki i pomosty.

Zamek zbudowali panowie ze Skalicy, którzy dzierżyli także pobliskie zam­ki w Adrszpachu i Vízmburku. Swą nazwę zawdzięcza herbowi rodowemu, który przedstawiał strzemię. Zamek został założony prawdopodobnie w połowie XIII wieku. Wzmiankowany jest w dziele „Majestas Carolina“ Karola IV, w innych źródłach pojawia się tylko wyjątkowo. Około roku 1362 zamek „Strzemię“ był w posiadaniu Tasa z Rýzmburka. Po 1363 r. zamek kupił Hynek z Dubé i z Náchodu. Panowie z Dubé są odnotowani jako właściciele jeszcze w roku 1436. Dalsze dzieje zamku są nieznane. Panuje pogląd, że tak jak zamki w Adrszpachu i Skalach, wpadł w ręce Husytów i został zniszczony w okresie wojen husyckich lub później w roku 1447. W spisie zamków, które w tymże roku zostały wykupione i zburzone przez Ślązaków, już się go nie wymienia.

Źródła pisane podają, że pochodzących z niego materiałów budowlanych użyto do budowy domów wsi Trzmeny (Třmeny), która jest wzmiankowana po raz pierwszy w roku 1606. Nazwano ją później Stegreifen. Obecnie wieś jest częścią Teplic nad Metują i nosi nazwę Kamenec. Po zamku „Strzemię“ pozostały tylko ociosane ściany skalne z wycięciami na belkowanie oraz resztki schodów.

Skalna Kaplica (Skalní kaple) – w miejscu gdzie ścieżka turystyczna skręca w prawo, znajduje się wąskie przejście w skałach. Tuż za wejściem w lewo, po kilku kamiennych schodach można się dostać do Skalnej Kaplicy. Wąskie korytarze, ich regularne uporządkowanie i wzajemne powiązanie są dobrym przykładem typowego dla Skał Teplickich i Adrszpaskich układu bloków skal­nych.

Skalna Korona (Skalní koruna) – ta skalna baszta należy, wraz z Niedźwiedziem Polarnym, do tych niewielkich form skalnych w Skałach Teplickich, które zostały zdobyte już w latach dwudziestych. Pierwszego wejścia na Skalną Koronę (klasyfikacja VIIc) dokonali w dniu 7 czerwca 1927 roku Rudolf Kaden wraz z Fritzem Wiessnerem, znanym ze wspaniałych wejść w Alpach i innych górach. Droga wspinaczkowa na Skalną Koronę rozpoczyna się szczeliną bezpośrednio ze szlaku turystycznego.

Świątynia (Chrám) – tak nazywa się wąwóz w masywie Świątynnych Ścian (Chrámové stěny), gdzie jeszcze na początku naszego wieku grywano dla turystów na katarynce. Masyw Świątynnych Ścian osiąga wysokość siedemdziesięciu metrów.

Sfinks (Sfinga) – na tę piękną skalną basztę wspięli się już w roku 1947 Miroslav Jandáček i M. Lokvenc. Wspinaczki na Sfinksa są do dziś bardzo po­pularne. Teren porośnięty niskim lasem między Świątynnymi Ścianami a Sfinksem, z trzech stron osłonięty wysokimi skałami nazywany jest Ogrodem Karkonosza. Postać Karkonosza pojawia się w nazwach wielu skał.

Przejście w skałach między Odyńcem (Kanec) a sąsiednią skalną wieżą stanowi najwyższy punkt na okrężnym szlaku turystycznym.

Rozdroże szlaków turystycznych pod Wykałaczką Karkonosza (Krakonošovo párátko). Tutaj skręca w lewo zielony szlak prowadzący do Janovic. Możemy nim przejść pół kilometra, by później skręcić w prawo i niebieskim szlakiem przejść przez Rozpadliny (Rokliny) nad Anenską Doliną (Anenské údolí) do Wilczego Wąwozu (Vlčí rokle).

Niedźwiedź Polarny (Lední medvěd) to wysoka skała po lewej stronie nad szlakiem turystycznym. Zdobyta została już w roku 1927 przez członków saksońskiego klubu wspinaczkowego „Empor“. Nazwiska zdobywców nie są znane. Przejście skalne za Niedźwiedziem Polarnym – wykonano je specjalnie w roku 1864, tworząc dużą pętlę turystyczną. Podobne prace nad udostępnianiem nowych rejonów wykonano w jarach Sybiru. Wcześniej w Skałach Teplickich turyści mogli dojść tylko do Świątynnych Ścian.

Sybir (Sibiř) – wąskie jary między wysokimi masywami skalnymi. Śnieg zalega tu często aż do lata. W zacienionej części Sybiru bujnie rosną kobierce mchów, a na pochylonych ścianach wyraźnie widać trzy poziomy wegetacyjne. Górny poziom tworzy środowisko sucholubnych i słońcolubnych roślin z wrzosami, borówkami i jagodami. Gatunki roślin są tu identyczne jak na okrajach lasów górskich. Poziom średni odpowiada stopniowi górskiemu. Zasiedla go środowisko roślin z paprociami i borówkami, ze względu na wilgotny i chłodny mikroklimat, ale nie bez wpływu ekstremalnie długiego zalegania śniegu w jarach. Jest tu także więcej światła. Dolny poziom tworzą rośliny lubiące chłodny mikroklimat. Okres wegetacji jest tu krótszy z powodu długiego zalegania śniegu.

Na koniec schodząc z niebieskiego szlaku warto wdrapać się po 300 stopniowych schodach na taras widokowy z którego rozciągają się widoki na skalne miasto 🙂